جون ((:

اومدم خونه. نشستم پای سیستم و دیدم عه، یه وبلاگ داشتم من. نشستم پای سیستم، تک تک حرفام رو خوندم. چقدر خوب. چقدر بعضی از دغدغه های یه سال پیش برام خنده دار بودند. بعضی هارو با یه خنده تلخ تر رد میکردم. چقدر خوب و ساده مینوشتم. چقدر تو این کمتر از یه سال فرق کردم. اول با خودم گفتم که خب دیگه، برم حذف ش کنم. اما دیدم نه، اینکه حس میکنم چقدر بزرگ شدم خیلی حس و خوب و باحالیه. دوست ش دارم. اینکه در لحظه حرف هام رو میزنم دوست دارم. از الان به بعد تو دیگه صمیمی ترین دوستِ منی رفیق جان. بعله. ماچ بهت ((:

حال و روزِ الان م عالی. حالا به وقتش میام و حسابی و حرف میزنم. کسی هست بخونه اینارو؟ ((: